Around The World In 49 Dinners

Tenslotte

2011-06-03T00:25:00.000-07:00

Wat ik mis:

Echt lekker brood

Pasta met tomatensaus

Het liefste hondje

Tijd in mijn keuken doorbrengen met muziek op de achtergrond en in een pan (tomatensaus?) roeren

Hoge hakken

Dat iedereen me verstaat, en dat ik alle menukaarten kan lezen

Meer kleren om uit te kiezen dan de inhoud van die ene koffer

Het gewone leven, ja heus

Mijn eigen bed en mijn eigen badkamer

Wat ik zal missen:

De Amerikaanse pioniersgeest die ervoor zorgt dat je in dat geweldige land de beste versies van elk soort eten kunt krijgen: van de beste hotdogs tot fantastische tapas

De sfeer van New Orleans: de muziek, het eten, het levensgevoel

De vrijheid van elke dag beslissen: waar ga ik heen? Wat ga ik doen? De ongelooflijke luxe om geen andere verantwoordelijkheden te hebben

Zeven weken lang niet de badkamer te hoeven schoonmaken...

Omdat Japan nu zo vers en actueel is zal ik daar het meeste van missen.. en ook omdat dit zo'n onverwachte, nieuwe en prachtige wereld was om in terecht te komen.

Matcha!

Sake!

De Japanners. Ik zou willen dat ik ze beter begreep (en ik weet niet zeker of kennis van de Japanse taal daar significant veel verbetering in zou brengen) maar wat ik van ze heb meegemaakt, heeft diepe indruk op me gemaakt.

Je kunt lachen om de regeltjes en de overdreven ordelijkheid, en soms hebben we dat ook gedaan. Maar je kunt er niet omheen dat als je met zoveel mensen dicht op elkaar leeft, die ordelijkheid, en het respect voor elkaars bewegings- en levensruimte, het verschil maken tussen chaos en leefbaarheid. En daardoor kan zelfs miljoenenstad Tokyo merkwaardig rustig, veilig en comfortabel aanvoelen.

Als je dan ergens rond moet reizen waar je de mensen niet verstaat, dan is daarvoor geen beter land denkbaar dan Japan, waar de inwoners weliswaar onbegrijpelijk praten, maar het bijna als hun persoonlijke fout zien dat hun taal niet spreekt.

En schoon. Schoon, schoon, schoon. Zelfs een stad als Tokyo is overal spik en span. Ik ben al zover dat ik schrik als ik ergens een sigarettenpeuk zie liggen. Daar zal ik in Amsterdam wel snel weer vanaf zijn.

En inventief. Ik bedoel, dit is toch geniaal?

O, en hier is het 'wat ik mis/wat ik zal missen' lijstje van Dennis:

Fietsen
Tomaten
Vrienden
Piano spelen

Dat het vliegwiel stopt.

Dag 46: Zeebeesten, weerzien en afscheid

2011-06-01T18:15:00.000-07:00

De reis van Takayama naar Tokyo was lang maar fijn, en in de grote stad liepen we blindelings naar ons oude hotelletje. Heerlijk om even niets nieuws te ondernemen, maar ook een beetje bizar om na 3 weken door dezelfde straat te lopen, dezelfde barretjes en winkels terug te zien, op een plek waar we nooit meer dachten terug te komen.

's Avonds hadden we het geluk nog een keer op sleeptouw genomen te worden door onze oude nieuwe vriend Euan, een avond die begon met Siciliaanse wijn in een Italiaans restaurant met roodgeruite tafelkleedjes, vervolgd werd met sake in een helverlichte bar waar ik de raarste zeebeesten ooit te eten kreeg, en eindigde in een Britse pub The Mermaid waar we Engels bier dronken met 4 Koreaanse bankiers die vertelden dat ze dol zijn op westerse vrouwen omdat die zo'n speciale 'atmosphere' hebben. Hm.

Het was een waardig afscheid van een bijzondere stad, waar we na er 1 week en nog een keer 1 dag te zijn geweest, maar een miniscuul stukje van hebben beleefd, en waar ik terug wil komen... ooit.

Nu nemen we zo de trein naar Narita, waar we dan nog een rustig middagje hebben, en vroeg naar bed moeten om morgenochtend op het vliegtuig te stappen voor wat een lange, lange reis zal worden.

Of er in Narita wifi is om nog over Dag 47 te berichten weet ik niet, Dag 48 brengen we dus in de lucht door met het vliegtuigeten van British Airways, en Dag 49... dat is dan misschien toch die dag die ik 4 weken geleden boven de Pacifische Oceaan ben kwijtgeraakt? Geen zorgen, vroeger of later komen er nog wat evaluerende afsluitende posts... om het afkicken van de reis voor mij, en misschien ook voor de lezers? wat makkelijker te maken.

Dag 45: Vooruit, nog 1 keer vette koe

2011-06-01T00:27:00.000-07:00

Deze is voor Suzanne: een boeddhistische zeemeermin met voeten.

Het was, o wonder, alweer onverwacht zonnig op dag 45. Een mooie dag voor een wandeling en straat-eten.

Dit is een giga takoyaki, gevuld met Hida rundvlees in plaats van octopus (mag dan eigenkijk geen takoyaki meer heten, maar goed). Een soort kroket, met een zachte vleesvulling en de verrassing van een kwartelei.

De herinnering aan de warme gestoomde broodjes achtervolgde me. Deze keer nam ik er 1 met zwarte sesamvulling.

's Avonds gingen we terug naar het restaurant waar we de eerste avond in Takayama gegeten hadden. Het is misschien niet de beste of meest exclusieve of meest verfijnde izakaya van de stad, maar we hadden er een fijne avond gehad, we hadden nog genoeg dingen op het menu gezien die we wel wilden proberen, ze hadden een mooie sake lijst, en we wilden ook weer zo'n bordje Hida rundvlees. En eerlijk gezegd, na 7 weken elke dag wat nieuws, is het heel fijn om een keer ergens terug te komen.

Dit noemden ze 'gefrituurde tofu met stukjes groente'. Alweer een soort kroket, erg lekker, in een zoetige sojasaus met gember.

Meer vlees.

Het was opnieuw een heerlijk maal, en we vergaven ze daarom met gemak het rare toetje (vanilleijs met cornflakes en aardbeiensaus).

Dag 44: De geur van Takayama

2011-05-30T18:52:00.000-07:00

Takayama ruikt zoals geen enkele andere stad. Allereerst is daar dango, die bij stalletjes verspreid door de stad verkocht worden - de geur van gegrillde rijstballetjes met gecarameliseerde sojasaus is, als je hem 1 x geroken hebt, iets wat je niet snel meer vergeet (en de dango zijn erg lekker en kosten maar zo'n 60 cent per stokje, dus wil je elke keer als je ze ruikt, er 1 kopen).

En dan is er de geur van miso, die als een zout-zoete wolk over het hele stadje lijkt te hangen. Mmmm. Ik wou dat ik daar een paar pond van mee naar huis kon nemen.

De miso vind je overal terug, van de sjieke restaurants waar je voor 40 euro een Hida biefstuk met misosaus kunt krijgen, tot straatstalletjes als deze die gestoomde broodjes verkopen - met sesam vulling, zoete bonen vulling, of.. miso vulling.

En als je daar allemaal geen zin in hebt, kun je altijd nog een rijstburger (met rijstkoekjes in plaats van brood) met varkenshum eten.

Ter ere van het onverwacht mooie weer (we hadden ons al ingesteld op regen voor de rest van deze week, gelukkig zijn tyfoons onvoorspelbaar) maakten we een wandeling langs de oude tempels en huizen van Takayama.

Japan zoals ik me Japan had voorgesteld.

'sAvonds tempura bij Ebihachi, niet zo verbijsterend goed als een paar weken geleden in Tokyo, maar toch erg lekker. Een counter met 8 stoeltjes en 1 andere gast. Where are you from, vroeg de tempurachef. Toen de man naast ons (die geen woord Engels sprak) dat hoorde begon hij Ah! Oranda! Bleek dat hij er jaren geleden geweest was voor zijn werk (iets met bloemen). Zo ontstond de eigenaardige stituatie dat chef en Japanner met elkaar over Amsterdam aan het praten waren, een gesprek met veel gelach waar we niets van verstonden. Af en toe vertaalde de chef een paar van de Hollandse herinneringen. Alles was er erg groot, volgens de bloemist: de porties eten, en de mensen.

Daarna naar een piepklein hippiecafe, de Red Hill Pub, waar we de enige klanten waren en waar het barmeisje ook weer een herinnering met ons kon delen: dat ze ooit in Utrecht was geweest, om de bruiloft van haar beste vriendin met een Nederlander bij te wonen, en dat Holland so very cute was.

Is de wereld nou klein of groot?

Dag 43: Kleine visjes en vette koe

2011-05-29T05:17:00.000-07:00

In de trein van Hikone naar Takayama. Ja inderdaad, het regent. En het blijft regenen de komende dagen, waarschijnlijk tot we weer naar huis gaan. Je kan je er maar beter bij neerleggen.

Gelukkig slapen we in het meest geweldige hotel ooit, de Rickshaw Inn in Takayama. Een perfecte Japanse kamer met zachte (!) futons en een eigen badkamer, wifi, een lounge waar je kunt hangen en internetten, een keukentje.. kortom de perfecte plek om een paar dagen door te brengen als je een tropische storm moet uitzitten.

En omdat Takayama een behoorlijk toeristisch stadje is (niet dat die toeristen er nu zijn, allemaal thuisgebleven wegens Fukushima) zijn er Restaurants! Cafe's! met Engelse menukaarten! O vreugde!!

Dit noemen ze ze salade van daikon met gedroogde sardines. Die visjes zijn de meest minuscule wezens met oogjes die je ooit at. Zo groot als je nagelriem, zoiets.

En Hida rundvlees... geweldig lekker, zo rijk dooraderd met vet. Je grillt het zelf op je eigen kleine grill[plaatje en je eet het als het nog half rauw is, het vet net aan begint te smelten, gedoopt in een sausje van soja, knoflook en gember.

En andere regionale specialiteit: hoba miso. Miso, pickled cabbage en wat paddestoelen, geroosterd op een magnoliablad.

En in Japan, maakt Haagen Dasz groene thee -ijs. dat eten we dan lekker in de hotelkamer...

Dag 42: De gelukkige pannenkoek

2011-05-29T01:12:00.000-07:00

Reistip: prik gewoon een plaats op de treinroute ergens tussen toeristische trekpleister A en B. Als je tenminste, net als ik, een luie reiziger bent die niet graag voor dag en dauw op staat, liever 4 uur in de trein zit dan 6, en het prettig vindt om op een normale tijd in een stadje aan te komen zodat je nog wat kunt rondkijken voor het etenstijd is.

Zo belandden we in Hikone, klein en slaperig stadje tussen Takamatsu en Takayama, met een schitterend kasteel (niet groot, wel heel elegant en indrukwekkend met z'n sneeuwwitte muren en zilveren daken) en een prachtige tuin waar het zelfs in de druilerige regen nog fijn wandelen was.

's Avonds weer een klassiek 'in Japan uit eten' moment: we hadden op straat voor een restaurant een menu met plaatjes gezien (van plakjes rundvlees, we dachten shabu shabu misschien?) en gingen naar binnen. Aan tafel, bediend door een vriendelijke jongen, ontstond (zijn redelijke Engels ten spijt) spraakverwarring. 'You can choose shrimp, or pork, or squid'. Uhm, 'and what about beef?' Nee, geen beef. Uhm 'what about the menu with pictures outside?' Verwarring. Tot hij begreep dat we op het menu van het restaurant op de eerste verdieping hadden staan kijken. 'We are okonomiyaki restaurant!'

Ok, doe dat dan maar. Dat rundvlees komt wel een andere keer....

We lieten hem groente voor ons kiezen, en hij bracht dit bordje gebakken paddenstoelen (die dunne sliertjes lijken op tauge, maar zijn ook een soort paddenstoel)

Noedels die je zelf op de plaat zo'n beetje aanbakt. Echt koken is het niet, maar het was toch best fijn om weer eens zo'n spatel vast te houden en in iets te roeren.

Dan komen de okonomiyaki, en het meisje vraagt: 'mayonaise and sauce?' en we zeggen ja!

En daarna komt er nog een handvol bonito uit een grote emmer.

Dus, hoewel het niet was wat we verwachtten, waren we toch heel tevreden. Met een volle buik door de regen (tropische storm Songda) weer naar huis.

Tussendoor

2011-05-27T16:56:00.000-07:00

en dat voor, pak m beet, een euro of 2! Onvergetelijke, verrassende heerlijkheid!

We gaan weer onderweg. We hebben de routine inmiddels aardig geperfectioneerd:
opstaan, koffer reorganiseren, naar het station, reizen, luieren in de trein met muziekjes en kindle en gewoon fijn uit het raam staren. Aankomen in andere stad, hotel zoeken, koffers parkeren, rondlopen, sightseen, terug naar hotel, douchen & rusten, uit eten, internetten indien mogelijk, en de volgende dag begint het opnieuw...

De komende week hopen we ergens een dag of 3 te blijven, en daar kijken we erg naar uit. Voor nu: we gaan de provincie in, en weten weer niet hoe het zal zijn met de wifi, dus: tot later...

Dag 41: Schoonheid, evenwicht en perfecte noedels

2011-05-27T05:47:00.000-07:00

Ben ik de enige die bijna niet kan geloven dat we al op dag 41 zijn aangeland? Het lijkt alsof we pas vertrokken zijn - en tegelijkertijd zijn er allerlei signalen dat ik al heel lang van huis ben. Zoals, dat ik intussen zowel mijn haar als dat van Dennis heb moeten knippen, dat de essentiële toiletartikelen in mijn tas door Japanse versie vervangen zijn, dat ik niks meer te lezen heb, dat Amsterdamse vrienden snachts in mijn dromen verschijnen.

Als je na 6 weken nog 8 dagen te gaan hebt begin je af te tellen. Maar 8 dagen Japan, wat een rijkdom.

Op dag 41 zagen we een nieuw stukje Japan, het kunsteiland Naoshima.

En behalve dat we er prachtige en ongewone kunstwerken zagen (hele huizen die door kunstenaars tot installaties zijn omgebouwd) hadden we er ook 1 van de leukste en fijnste lunches tot nu toe, in een klein eethuisje met, o vreugde, een Engelse menukaart.

Rijstballen en romige miso soep, en een drankje dat op de kaart stond als "Traditional sweet Japanese drink from fermented rice". Amazake, denk ik?

's Avonds in Takamatsu hadden we meer geluk dan de vorige dag, en vonden een noedeltentje waar ze hun eigen udon maken. Simpele maar perfecte noedels - mild van smaak en met die heerlijke taaiige bijt - in een bouillon met wat paddestoelen, Chinese kool, plakjes rundvlees en een ei. En grote kom slurpend geluk voor een euro of 8.

Ik heb het soms over geld omdat ik weet dat veel mensen denken dat Japan een enorm duur vakantieland is. Zeker, je kan hier sushi eten voor 150 euro per persoon. Maar het kan ook, heel lekker, voor heel wat minder.

Dag 40: De trommel van de samurai

2011-05-27T05:27:00.000-07:00

'sOchtends bezochten we ons eerste Japanse kasteel. Bij de ingang ontmoetten we een troepje Japanners op leeftijd die ons de onvermijdelijke vraag stelden: where are you from? Het bleken tourguides in training te zijn, die het kasteel bezochten bij wijze van huiswerk. "Jullie mogen wel op ons oefenen hoor" , zeiden we meer als grapje, en voor we het wisten hadden ze ons op sleeptouw genomen, wat eigenlijk heel leuk was. Niet alleen lieten ze ons binnen in een achterafkamertje waar we op de kasteeltrommel mochten slaan, het was ook erg fijn om in redelijk Engels een conversatie te voeren met Gewone Japanners.

Daarna, in de trein, naar Takamatsu. Het was behoorlijk slecht weer, maar gelukkig is de hele binnenstad van Takamatsu een dicht netwerk van overdekte winkelstraten. We vertrokken savonds vol goede zin uit ons hotel om iets te gaan eten, konden de noedelrestaurants waar ik adressen van had niet vinden, liepen maar weer eens ergens naar binnen waar het er gezellig uitzag om met dit menu geconfronteerd te worden:

Gelukkig zaten we aan de counter, zodat we dingen aan konden wijzen die de kok voor andere gasten aan het klaarmaken was. Crisis afgewend: hoewel het niet het best denkbare of meest verfijne Japanse maal was, smaakten de konnyaku stoofpot, wittekoolsalade en spekpannekoekjes toch best lekker.

Dag 39: Witte sake en rauwe kip

2011-05-26T01:10:00.000-07:00

Met de trein en nog een trein gingen we naar Hiroshima om de ferry te nemen naar het vriendelijke kleine stadje Matsuyama. Het was een lange reis. Gelukkig vertellen ze op Japanse treinstations altijd precies waar je moet staan als de trein eraan komt:

Trammetje in Matsuyama. Bus- en trambestuurders in Japan zijn de aardigste ter wereld (denk ik): altijd wachten ze geduldig tot jij als onhandige toerist je kleingeld bij elkaar hebt gesprokkeld, en als je iets verkeerd doet (bijvoorbeeld, teveel geld in een bakje gooit waar geen wisselgeld uitkomt) dan vragen ze een andere passagier om geld voor je te wisselen.

Ik was vastbesloten om in Matsuyama beter, en vooral Japanser, te eten dan in Yamaguchi. Maar eerst moest er gedronken worden. In deze sake winkel/bar, waar je een soort strippenkaart kon kopen en vervolgens voor een paar euro per glas alles kon proeven wat ze maar in voorraad hebben - een beetje zoals hier, met het verschil dat het in Matsuyama een stuk drukker was met kantoormeneren. De winkeljongen sprak geen Engels en de kaart was alleen Japans, dus dat werd wijzen. Ik zag iemand anders witte, melkachtige sake drinken, nigori, ongefilterde sake, en die moest ik natuurlijk in ieder geval proberen. Beetje zoetig, beetje zoutig, heel bijzonder.

Vervolgens naar een restaurant waar ze niets dan kip serveren. Geen Engels menu, maar een behulpzame serveerster, tegen wie ik zei: omakase! wat zoveel betekent als: doe maar wat, verras ons. Ik bedoel, hoe raar kan het worden met kip? Tussen de supersappige kip gyoza en en de gebakken kippenvleugels kwam ze vragen of kip sashimi 'ok' was. Ach ja waarom niet?

Eerst kregen we een bordje 'rauwe kip, 3 versies': lever, maagje, filet.

Daarna een salade met bijna rauwe kip.. deze leek kort gemarineerd in iets zuurs, zoals ceviche, de buitenkant was wit maar de binnenkant absoluut rauw.

Het is nu bijna 24 uur later en we leven nog.

Gegrillde tuinbonen. Dat zag ik iemand anders eten, en ik hoefde er alleen maar even op te wijzen.. even later had ik zelf een bordje. Soms is er helemaal geen taalprobleem.

Dag 38: Aso melk en spaghetti

2011-05-26T00:52:00.000-07:00

Met een klein beetje pijn in het hart namen we afscheid van Aso. Het is moeilijk niet te houden van zo'n klein sympathiek dorp, waar andere gasten in het restaurant waar je eet hun verse jonge bamboe met je delen, waar vriendelijke pottenbakkers hun gesloten winkel voor je opendoen en een kopje thee voor je zetten, en waar ze iets verkopen dat Aso Milk heet - een zurig zoetige drinkjoghurt van de koeien die grazen op de bergen rond de vulkanen.

Maar, we moeten verder. Eerst in een boemeltrein, dan de Shinkansen. Heb je ooit zoveel beenruimte gezien?

Onderweg op een station kopen we nog een lokale specialiteit, pittige mentaiko. In kleine hapjes, of op toast zoals taramasalata, is het vast lekker.. wij probeerden ze in hun hun geheel te verorberen als middagsnack, en dat was een beetje.. intens.

In Yamaguchi bezochten we wat misschien wel het mooiste Japanse gebouw tot nu toe was: de pagode bij de Rurikoji tempel.

Daarna ging de dag een beetje bergafwaarts toen we in slaperig Yamaguchi een restaurant probeerden te vinden met a) een Engels menu of b) een plaatjes menu of c) een serveerster die een beetje (een heel klein beetje) Engels spreekt. Na een vergeefse lange wandeling kwamen we terecht in een cafe waar het enige herkenbare woord 'pasta' was. We wezen er blind twee aan en aten 2 bordjes spaghetti met een saus waarvan we nog steeds niet precies weten wat er in zat. Maar het was lekker, dat wel.

Tussendoor

2011-05-24T16:18:00.000-07:00

Ik zit te ontbijten met rijst, konnyaku en spinazie, in de lobby van hotel Amuze (echt) in Yamaguchi, waar ik zowaar een wireless signaal heb opgepikt.

Maar helaas geen tijd om uitgebreid te bloggen, want we moeten de trein naar Hiroshima halen, en daarna de boot naar Matsuyama.

Tipje van de sluier: gisteren zaten we heerlijk lang en rustig in de trein, zagen 1 van de mooiste Japanse gebouwen tot nu toe, en aten een bordje spaghetti na blind op een menukaart iets te hebben aangewezen.

Foto's morgen, of, wanneer de wifigoden ons toelachen.

Dag 37: Niks doen in de regen

2011-05-23T04:38:00.000-07:00

Heerlijk geluierd en rondgehangen in ons fijne hostel vandaag. Deels omdat het goot van de regen, deels omdat het gewoon heel fijn was om eens een keer een dagje nergens heen te gaan en niks te hoeven.

Toch nog een kleine toeristische excursie gemaakt naar een heel bijzondere pottenbakker die al zijn aardewerk maakt van vulkanisch gesteente en as uit vulkaan Aso.

Tussen de middag aten we bij een charmant cafeetje waar Pasta met Tomatensaus op het menu stond!! Weliswaar met bamboescheuten en Japanse paddestoeltjes in de saus, maar ook met olijfolie en perfect al dente gekookte spaghetti. Ik moet zeggen dat dat enorm lekker smaakte na ruim 2 weken rijst en miso en soja.

En 'savonds bracht de vriendelijke hosteleigenaar ons met de auto naar 1 van de weinige restaurants die op maandag open was. Dat bleek een sushi-lopende band te zijn.

Ik koos de raarste dingen die ik zag, bijvoorbeeld zalm met mayonaise, en een rolletje met een stukje gefrituurd varkensvlees erin.

Best lekker allemaal, en de rekening (met gratis, zelfgetapte thee en een biertje dat meer kostte dan de sushi die we aten) was een euro of 16. Voor 2.

Alles bij elkaar, eigenlijk dus een hele goeie vakantiedag.

Welterusten, morgen reizen we weer verder, en dan schijnt het droog te zijn....

Dag 36: Vakantie van de vakantie

2011-05-22T06:13:00.001-07:00

Weet je wat we nodig hebben? Vakantie van de vakantie.

Daarom nemen we een boemeltreintje van Fukuoka naar een vulkaan.

Niet zomaar een vulkaan, een werkende vulkaan, Aso. HIj staat midden in een enorme krater, groot genoeg om een cluster aan dorpjes, een stel bergen, een treinspoor en een hoop rijstvelden te herbergen.

Op goeie dagen kun je met een kabelbaantje naar de krater. Maar omdat hij nu te enthousiast is (ja, dat zijn echte vulkaanwolken op de foto) is de krater afgesloten. Er valt evengoed nog genoeg te wandelen.

En 'savonds is er gelukkig heerlijk eten. Het vetste rundvlees ooit, zelf gegrilld.

Het schijnt morgen te regenen, maar we zitten in een fijn hostel, met wifi, een lounge waarin het fijn loungen is, en een onsen op loopafstand, en een benzinestation waar ze zowel cornflakes als koud bier verkopen, om de hoek. Fijn, even vakantie van de vakantie.

Dag 35: Vis aan zee

2011-05-22T04:31:00.000-07:00

Een benauwde warme dag in Fukuoka, weet je wat, we maken een boottochtje naar een eiland waar, volgens de Lonely Planet, een hele rits visrestaurants langs de haven op ons ligt te wachten voor een mooie lunch.

We komen aan op Shikanoshima, waar niets, maar dan ook niets, te beleven valt, (ok, we kunnen nog een tempel bekijken), waar de geldautomaat achter slot en grendel zit, en waar alleen een paar vrouwtjes langs de weg zitten met sinaasappels, en waar we geen enkele kans op lunch zien. Dan komen we er achter dat we de ferry net gemist hebben en dat het anderhalf uur duurt voor de volgende gaat. De moed zinkt ons in de schoenen. We lopen nog een paar honderd meter en dan komen we bij een onooglijk tentje, niets dan Japanse menus in het raam, maar het is open,en er zitten een paar Japanners. Die zijn onze redding, want we kunnen ze vragen wat we moeten bestellen, en zo kunnen we hetzelfde eten als zij: sashimi, een viskoekje, soep, gebakken rijst, een stukje vis, pickles... met uitzicht op zee.

Dag 34: Met de kogeltrein naar varkenssoep

2011-05-21T00:56:00.000-07:00

Als je het niet zo leuk hebt gehad in een stad, kun je hem maar beter zo snel mogelijk verlaten. Met de supersonische Shinkansen, bijvoorbeeld.

Lunch: sushi in de trein, net als alle Japanners.

In Fukuoka voelen we ons heel wat meer op ons gemak. Het is moeilijk te begrijpen, soms, waarom je de ene stad zo anders ervaart dan de volgende. Het is van alles: de drukte in het station, hoe makkelijk of ingewikkeld het is om je hotel te vinden, het oogcontact of gebrek daaraan met mensen op straat.

In Fukuoka zitten we in een cafe en drinken een biertje en raken in gesprek met een gepensioneerde taalprofessor die geweldig goed engels spreekt, ooit in Nederland is geweest, en als voornaamste herinnering daaraan heeft dat hij een mooie Hollandse vrouw zag op het naaktstrand van Scheveningen.. in 1987. Maar hij kent ook obscure (voor mij dan) barok componisten en dirigenten, wat leuk is voor Dennis, en hij verwijst ons uiteindelijk naar een restaurant aan de overkant waar we volgens hem goeie tonkotsu ramen kunnen eten, een specialiteit van Fukuoka.

O, o, o wat was dat lekker. Een bouillon die eigenlijk die naam niet mag hebben, het is meer vloeibaar varken, zo rijk en vet en machtig. Noedels erin, iets kruidigs, een soort pikzwarte pittige olie, en nog een paar plakjes varkensvlees. Erbij de sappigste gyoza die ik ooit at. En dat alles bij elkaar voor een paar tientjes.

Heel erg tevreden rolden we ons hotelbed in. De volgende ochtend zei ik dat ik voorlopig geen varken zou eten, dat wel.

Dag 33: Onderweg

2011-05-21T00:32:00.001-07:00

De dag begon goed en mooi. Om 6 uur opgestaan, opgehaald worden door 1 van de monniken, en dan samen met een handjevol andere bezoekers (2 westerlingen en 3 Japanners) een kleine, intieme boeddhistische ochtendceremonie bijwonen.

Daarna gingen we nog een keer naar het tempelcomplex, waar een groot feest gaande bleek, met mooi uitgedoste monniken, gedans en gezang en busladingen Japanners op leeftijd die het kwamen bijwonen.

Daarna weer in de bus, kabelbaan en een paar treinen, voor een nachtje Osaka.

In de trein aten we de overheerlijke Japanse zoetigheidjes die we in Koyasan hadden gekocht. Japans zoet is compleet anders dan westers zoet - zowel qua smaak als structuur. Elk hapje is een nieuw smaakavontuurtje.

In Osaka voelde ik me voor het allereerst in Japan niet helemaal thuis. Tokyo was gigantisch en overweldigend, en toch voelde ik me daar nooit verloren of ongemakkelijk. Het station van Osaka leek het meest onbegrijpelijke en ondoordringbare ooit, en toen we op zoek gingen naar een plek om te eten had ik voor het eerst genoeg van de japanse restaurantcultuur waar alles zich of onder de grond of op de zevende verdieping afspeelt, zodat je nooit vanaf de straat een idee kunt krijgen van het soort etablissement en het soort eten. We kwamen ergens terecht zonder engels menu, zonder plaatjesmenu, zonder behulpzame mede-gasten, en gingen maar weer weg. Uiteindelijk aten we een behoorlijk vergetelijk potje shabu-shabu, brachten een rusteloze nacht door in ons hotel naast het spoor, en waren blij de volgende ochtend te kunnen vertrekken. Ach ja, zo is het soms.

Osaka by night.

Dag 32: Monniken en Tofu

2011-05-19T22:36:00.001-07:00

De volgende dag namen we een trein, nog een trein, nog een trein en nog een trein, een kabelbaan en tenslotte een bus om de nacht door te brengen in Koyasan.

Een dorp in de bergen, een handjevol huizen, een heleboel tempels. De Starbucks in Fukuoka laat me niet op Wikipedia, dus ik zou zeggen, wie geinteresseerd is in deze heilige en bijzondere plek, mag zelf even googelen. Voor ons was belangrijk dat we in een tempel zouden slapen, en het eten van deze boeddhistische stroming zouden eten: een veganistische keuken die gespecialiseerd is in tofu.

Koyasan ligt op een belangrijke pelgrimsroute.

Het meest indrukwekkend: het enorme, eeuwenoude kerkhof.

Onze kamer in de Ekoin tempel.

Om half 6 komt een monnik het diner serveren, om 8 uur komt hij je futon klaarleggen, de volgende ochtend om half 7 haalt hij je op voor het ochtendritueel in de tempel. Maar daarover morgen meer.

Het lekkerste hapje: zijdezachte sesamtofu.

Met de kippen op stok, want er is verder niks te doen in Koyasan!

Dag 31: Hertjes en Sake (alweer)

2011-05-19T22:05:00.000-07:00

Sorry dat ik even uit de lucht was, naarmate we verder Japan in gaan worden de wifi-internetplekken schaarser, en het kabeltje waarmee we draad-internet zouden moeten hebben in onze hotelkamers doet het niet altijd (5 minuten wel, 3 minuten niet, frustrerend).

Bovendien waren we 2 dagen zonder laptop tussen de vegetarische monniken.

Om het goed te maken heb ik een hoop foto's! Deze blogpost wordt gesponsord door de Starbucks in Fukuoka...

Van Kyoto reisden we naar Nara, bekend om de grootste houten constructie ter wereld, de grootste bronzen boeddha ter wereld, en het feit dat er overal half tamme hertjes op straat lopen.

Weer een mooi staaltje van het Japanse talent om van alles een soort stripversie te maken.

Welke tempel je ook bezoekt, overal zijn enorme concentraties kinderen op schoolreis, in de leeftijden 'net uit de luiers' tot een jaar of 17. Japanse kleuters hebben een hoog schattigheidsgehalte.. en uit mijn mond wil dat wat zeggen.

Nara is 's avonds een beetje slaperig, maar dankzij onze goede instincten en het toeval, slaagde we erin het leukste sakebarretje van de stad te vinden. Eigenlijk een winkel, die honderden soorten sake verkoopt, met een kleine counter (staplaats voor 4) en de mogelijkheid om voor zo'n anderhalve euro per glaasje van alles te proeven. Nadat we onder andere een goudgele, honingzoete, 18 jaar oude sake geprobeerd hadden, gebeurde het weer - de enige andere klant, die ons eerst een beetje had staan bestuderen, begon ons glaasjes aan te bieden. Voor we het wisten zorgde al die sake op de lege maag voor een prettige buzz.. Van een fooi wil niemand iets weten. No, this is what it costs, the rest is good hospitality, zei het meisje van de winkel.. wat de man in de Izakaya in Kyoto 'just good service' genoemd had.

Daarna gaat zo'n fijne Japanse pannenkoek, okonomiyaki, er wel in.

Intermezzo

2011-05-17T05:07:00.000-07:00

Als er 1 ding is wat me tegenvalt aan '7 weken op vakantie': de hoeveelheid tijd.

Ik dacht dat ik oceanen van tijd zou hebben. Om na te denken, om te schrijven, te mijmeren, te lezen, te filosoferen. Ik bedoel, je hebt 7 weken lang niks anders te doen dan te bedenken "waar gaan we heen, waar gaan we slapen, wat gaan we eten". Dan moet er toch heel veel tijd over blijven?

Maar wat blijkt: juist die dingen kosten een hoop tijd, en als je dan eenmaal hebt bedacht waar je heen wil dan moet je er ook nog naar toe (en het openbaar vervoer in Japan is makkelijker dan ik gevreesd had, maar evengoed zijn we soms een kwartier bezig om alleen al de juiste stationsuitgang te vinden). Als je er bent, dan wil je er ook Zijn - dat wil zeggen, ik ga niet met mijn neus in mijn kindle of laptop zitten als ik ook om me heen kan kijken en het Japanse dagelijks leven in me op kan nemen.

Wat is dus maar wil zeggen, is dat we het druk hebben, druk met niks.

Het is hoe dan ook een bijzondere ervaring om zo lang van huis te zijn. Zeven weken is echt anders dan drie. Het ia grappig om te voelen hoe 'thuis' steeds verder wegraakt. De dingen die in week 1 van onze reis nog heel belangrijk leken - dat werkproject waar maar geen uitsluitsel over kwam, een mail waar ik op wacht, persoonlijke beslommeringen waar eindeloos over te scenario-denken valt - waar gaat het eigenlijk over? Die onthechting van mijn favoriete zorgenkindjes (en ik heb er nogal wat) heb ik eigenlijk nooit eerder meegemaakt, en het is een bijzonder, en prettig, gevoel.

Voor jullie denken dat ik zen-verlicht weer terugkom in Amsterdam: ik snak naar andere kleren dan de koffer vol die ik bij me heb. En dat het me al dagenlang niet kan schelen dat ik uit eten ga in een t-shirt wat eigenlijk nodig de was in moet, is misschien ook niet zo'n positieve kant van mijn relaxtheid.

Morgen laten we onze zware koffers in Osaka, en gaan voor 24 uur naar een boeddhistisch klooster in de bergen, waar we tofu zullen eten en in een tempel zullen overnachten. Ik verwacht daar geen wifi, dus de update zal even op zich laten wachten.

Dag 30: Kimono's en Yuba

2011-05-16T16:13:00.000-07:00

Een wandeling over de Nishiki markt in Kyoto. Een soort Albert Cuyp, waar ze alles verkopen van sokken tot verse vis, van ingemaakte aubergines tot theekopjes.

Dit kraampje was gespecialiseerd in gedroogde vis. De roze berg bestaat uit gedroogde garnalen, de meest linkse berg uit de allerpiepkleinste visjes die je ooit zag, niet groter dan een paar millimeter.

De tempels van Kyoto zijn adembenemend. De paden eromheen zijn gevuld met toeristen (veel Japanse toeristen en enorme hoeveelheden Japanse kinderen op schoolreis), maar als je even een klein stukje verder loopt vind je die rust en verstilling die je je voorstelt bij een Boeddhistische tempel.

Bij de tempels kun je allerlei 'good luck charms' kopen. Het vinden van liefde kost 500 Yen, een gelukkig huwelijk 1000...

's avonds aten we in het raarste restaurant tot nu toe, Komameya. Hun specialiteit: yuba, oftewel het vel dat zich vormt als je sojamelk kookt.

Yuba met viseitjes, yuba met wasabi. Een Yuba pizza met kaas! Yuba rolletjes met zalm! Yuba kroketten! En tot besluit sojamelk pudding met matcha, en yuba cheesecake. Het was allemaal (echt!) enorm lekker.

Dag 29: Een andere wereld

2011-05-16T01:29:00.000-07:00

Mount Fuji vanuit de trein

Zo'n 2,5 uur met de trein (de supersnelle Shinkansen) vanuit Tokyo en je bent heel ergens anders.

Kyoto is ook een grote stad, maar minder hectisch, minder massaal, en minder zakelijk. Je kunt dagen ronddwalen van tempel naar tempel naar Zen tuin naar boeddhabeeld, en langzaamaan een heel klein beetje iets begrijpen van het oude Japan.

Matcha ijs.

'sAvonds eten bij alweer zo'n fijn 'kleine hapjes restaurant'. We zaten aan de bar, en waren al bijna klaar met eten toen we aangesproken werden door de Japanner die naast ons zat - of we een glaasje sake wilden proeven? Wij hadden ook al sake besteld, maar van de Japanse kaart - door lukraak te wijzen op een sake die niet de duurste en niet de goedkoopste was. Onze buurman vond het leuk om Engels met ons te praten, net als de aandoenlijke serveerster. En net als de eigenaar van het restaurant, die een sake-connoisseur bleek te zijn en op een gegeven moment zijn computer uit het kantoortje achter tevoorschijn haalde om ons op Google maps aanschouwelijk te kunnen maken waar alle verschillende sake's vandaan kwamen. Op een gegeven moment had ik 4 glazen voor me staan, (dat lijkt wel een thema te worden), en er werd ons steeds verzekerd dat het gratis was, 'just good service', omdat ze het zo leuk vonden dat we er waren en omdat ze ons echte, bijzondere sake wilden laten proeven. Hup, daar kwam weer zo'n mega fles tevoorschijn, en 3 theekommen voor ons en onze nieuwe Japanse vriend, en dan toverde de eigenaar een kleiner glas uit zijn binnenzak zodat hij met ons mee kon drinken.

De conversatie verloopt niet soepel, er is veel gezoek naar woorden en hier en daar gaat het helemaal mis en praat je volledig langs elkaar heen. En toch heb je het gevoel een echt gesprek te hebben en echte mensen te ontmoeten.

Die bescheiden trots van de Japanners op hun land en hun cultuur, en de oprechte vreugde en warmte waarmee ze die dingen met ons, bezoekers, willen delen, is net zo ontroerend en indrukwekkend als de metershoge boeddhabeelden en reusachtige tempelhallen.

Dag 28: Vaarwel Tokyo

2011-05-16T00:25:00.000-07:00

De laatste dag in Tokyo.
Deze stad is niet te beschrijven, niet te bevatten, en niet te behappen. Je kan je er eigenlijk alleen vermaken als je accepteert dat je maar een minuscuul partikeltje meemaakt van wat hier allemaal te zien, doen, eten en beleven valt. Zes dagen in Tokyo en ik kan niet zeggen dat ik het gevoel heb dat ik deze stad 'gezien' heb.

'sAvonds namen we de metro, zo'n 40 minuten, naar een wijk die een beetje buiten het centrum ligt (maar waar het dan ook weer, of nog steeds, ongelooflijk druk is): Kichijoji. We wisten niet echt waar we zouden gaan eten maar liepen plotseling, per ongeluk (dat kan dan weer wel, in een miljoenenstad) aan tegen een restaurantje waar ik nog die middag een goede recensie van gelezen had op de onvolprezen Tokyo Foodpage: En. Daar dus maar naar binnen...

Schoenen uit en op de kussentjes. En is weer een izakaya, waar je kleine hapjes bestelt uit de verschillende categorien eten: rauwe vis, salades, gegrillde en gestoofde vlees- en visgerechten, noedels en rijst, tofu en groente. Het is een ideale manier van eten voor mensen die al 4 weken lang elke dag uit eten gaan: je kunt zo allerlei verschillende dingen proeven.

Dit was 1 van de hapjes, een mochi (rijstbal van kleefrijst) gevuld met eend, met stukjes aardappel aan de buitenkant, gefrituurd, en geserveerd in een zoetzure saus.

En het lekkerste toetje sinds tijden: een custardpudding met de smaak van geroosterde boekweit thee. En voor Dennis 2 soorten thee-ijs: matcha en hojicha.

Als je weggaat, haal je je schoenen uit de kluis.

Eten op je sokken in een restaurant is trouwens merkwaardig rustgevend. Toen ik naar de wc moest zei ik: ik ga niet, want ik wil niet zonder schoenen een toilet in. Maar ik moest echt en wat bleek: natuurlijk was er aan alles gedacht en stonden er voor het toilet houten slippers klaar. Leer het nou toch eens....

Dag 27: Tokyo Trivia

2011-05-14T00:00:00.000-07:00

Het keizerlijk paleis in Tokyo.

Soba noedels met eend, bij Honmura An in de wijk Roppongi.

Salade met verse vijgen en gefrituurde soba noedels.

Wat de mensen hier niet doen op straat: roken, drinken, eten, schreeuwen, zoenen.
In de metro wordt je gevraagd niet te telefoneren. En: niemand telefoneert.
In restaurants krijg je een mandje aangereikt waar je je handtas in kan zetten, zodat die niet op de grond hoeft te staan. Niet dat dat erg zou zijn, want de grond is overal schoon.
De grond is overal schoon. Geen peuken, propjes, lege colaflesjes. Toch staan er (bijna) nergens afvalbakken. Het helpt natuurlijk dat (zie boven) niemand op straat eet of drinkt.
Je kunt in Japan overal, en ik bedoel echt overal, gratis naar een schoon openbaar toilet. Net als in Amerika.. maar daarmee houdt de vergelijking wel op.

Iedereen eet, de hele dag door, overal. Niet op straat dus, maar in de horeca - van piepkleine noedeltentjes tot sjieke restaurants.
In de week dat we hier zijn heb ik misschien 6 Japanners gezien waarvan je zou kunnen zeggen dat ze 'te dik' zijn.

Er zijn heel, heel weinig toeristen op straat. De meeste westerlingen die we gezien hebben zijn expats die hier werken.
Elke keer als we met een Japanner in gesprek raakten vroeg hij of zij: 'are you here on business?' en op ons antwoord dat we op vakantie zijn, kregen we meer dan eens een welgemeend 'thank you for coming' te horen. Wat merk je er verder van? Niet alle roltrappen werken. Er is minder straatverlichting. Elke ochtend bij het ontbijt zien we nieuwsuitzendingen over Fukushima, de kerncentrale, maar vooral over de gebieden waar de tsunami toesloeg, waar mensen hun huis kwijt zijn, dierbaren verloren, en nu aan het puinruimen zijn. Dat wat in Nederland allang geen nieuws meer is.

Als ik door de straten van Tokyo loopt kan ik me bijna niet voorstellen dat we overwogen om niet naar dit land te komen. Zoals ik me nu al bijna niet kan voorstellen dat dit de laatste keer is dat ik hier ben.

En we gaan nog lang niet weg! Morgen vertrekken we met de supersnelle shinkansen naar Kyoto.Ik zit in de lobby met mijn laptop, omdat de internetverbinding in de kamer soms een beetje wiebelig is. Net kwam de receptioniste naar me toe met een kadootje:

Dag 26: Sake, Shochu, en Krab

2011-05-13T15:48:00.000-07:00

De dag begon onschuldig genoeg, met een wandeling door Tokyo in de regen.

Trouwens, die 2 dagen onafgebroken regen? Dat was dus een tyfoon. Maar goed dat we dat niet wisten (en hopelijk was de Japanse tyfoon niet op het Nederlandse nieuws om onze familie bezorgd te maken).

Lunch bij Tokyo Curry Lab. Weer zo'n restaurantje verstopt tussen een McDonalds en een hoop souvenirwinkels ergens op de 4e verdieping van een flatgebouw. Een ronde counter, iedereen z'n eigen televisieschermpje, en niets dan Japanse curry op het menu.

's Avonds hadden we en Afspraak! Voorwaar een grootse gebeurtenis als je al weken lang geen ander gezelschap dan elkaar hebt gehad, en je sociale leven bestaat uit handenenvoeten gesprekjes met Japanners.
Met Egulleters Helen, Kristin en Euan en de Japanse echtgenoten van Helen en Kristin brachten we de avond door in Andy's Shin Hinomoto, een izakaya (eetcafe) onder het spoor van een groot treinstation. Izakaya's zijn lawaaierg, rommelig, rokerig en informeel, en als je geluk hebt is het eten er erg goed. Andy (een Britse expat) koopt dagelijk verse vis op de grote Tsukiji markt, doet daar weinig ingewikkelds mee (de vis wordt rauw, gegrilld of gefrituurd geserveerd) en je drinkt er flinke hoeveelheden bier, sake en shochu bij.

Het was een mooie avond en het was ook heerlijk om een keer iemand anders te laten bestellen, in plaats van je met gefronste wenkbrauwen over een onleesbaar menu te hoeven buigen.

Op een gegeven moment had ik wel 4 drankjes voor m'n neus - sake, 2 soorten shochu, en bier. Tel daar bij op dat we na het eten nog met Euan een paar andere cafe's bezochten, met de taxi naar huis moesten omdat de treinen niet meer reden, en jullie begrijpen dat de volgende dag heel, heel voorzichtig begonnen werd.

Uni!

Een enorme verse 'snowcrab'. Geserveerd met niets anders dan een beetje azijn om het zoete zachte vlees in te dopen.

Rauwe octopus.

Zoals Dennis zei: je bent pas echt in een stad geweest als je er een keer dronken bent geworden....

Dag 25: De dag zonder beeld

2011-05-11T16:33:00.000-07:00

16 jaar geleden zeiden we: ja.

Die dag, 11 mei 1995, was niet de mooiste dag van mijn leven, maar wel het begin van het mooiste leven wat ik me kan bedenken.

******************

Als vakantiedag krijgt dag 25 geen plaats in de top 5. Het regende pijpenstelen, de hele dag. De paraplu ging stuk. Het noedelrestaurant waar ik wilde lunchen was dicht. Er waren wat kleine fysieke ongemakken. Dennis bleef vruchteloos op zoek naar een internetcafe waar hij zijn speciale internethandelingen kon uitvoeren.

Maar ook: We werden samen wakker op onze futons in onze Japanse slaapkamer. We vonden een perfecte paraplu in de metro. We liepen 'zomaar' een eettentje in en aten voor drie-en-een-halve euro pp een prima kom noedelsoep. En savonds gingen we uit eten bij 1 van Tokyo's beste sushi restaurants, Kyubei.

'Restaurant' betekent in dit geval een counter met 12 zitplaatsen en 2 sushichefs. Schoenen uit, op je sokken aanschuiven.
Toekijken hoe ze de sushi voor je neus klaarmaken is hier bijna net zo'n genot als het eten van de sushi zelf: een soort ballet met messen, hompjes rijst en soms letterlijk springlevend verse vis. Een smeertje wasabi, een kwastje met sojasaus erover heen, een druppel limoensap, een paar korrels zout. Elk hapje een volmaakte kleine creatie van pure en eenvoudige smaken. Aandacht, toewijding en perfectionisme die dit soort eten tot een kunst verheffen. Elke beweging efficiënt, geen overbodige handelingen of woorden.

We zaten naast elkaar, dronken sake en aten de hapjes die ons 1 voor 1 werden voorgezet. Zee-egel, octopus, rauwe aubergine (en ik roep al jaren dat je die niet kunt eten), barracuda, zoutwateraal.
Dennis en ik, 2 sushichefs, 2 serveersters in kimono, en een handjevol Japanners die kwamen voor dezelfde ervaring als wij.

Daar mocht de camera even niet bij zijn.

Dag 24: Rijstcrackers en gefrituurde visgraat

2011-05-10T17:59:00.000-07:00

Deze meneer bakt senbei, rijstcrackers. Vergeet de muffe Hollandse supermarkt versie, hier vindt je ze vers en luchtig en in tientallen smaken - zoet met groene thee en witte chocolade, hartig met zeewier, octopus, wasabi, knoflook en garnalen. Maar ja, wat is wat? Ach, we laden gewoon ons mandje vol (ze kosten zo'n 50 cent per stuk) en dan zien we later wel, waar het naar smaakt.

De Sensoji tempel in Asakusa.

's Avonds eten bij een beroemd tempura restaurant, Tsunahachi Rin. Wat zullen we eten? We kunnen best de menukaart bestuderen, maar als die alleen in het Japans is...

Dan is het erg handig om aan de bar te zitten, waar je de chefs aan het werk ziet, en waar je met handen en voeten en de Japanse woordenboek app op je telefoon en de gebrekkig Engels sprekende, maar super-behulpzame kok, toch een heel eind komt. Wijzen op een bord dat hij voor iemand anders klaarmaakt, is ook een goed idee. Ik zag garnalen die rechtstreeks uit het aquarium kwamen en uit zijn handen probeerden te ontsnappen, en verse levende aaltjes die ook na hun onthoofding nog doorkronkelden. Hoe vers wil je je vis?

Voor de vis wordt schoongemaakt en gefrituurd, krijg je precies te zien wat je straks gaat eten.

Uit de frituur: superlicht, knapperig, luchtig en helemaal niet vet of zwaar.

De zoutwater-aaltjes. Het ding met een knoopje erin is de gefrituurde graat. Ja, om op te eten. De garnalenkoppen zaten er trouwens ook bij.

Aan het eind: een kopje miso-soep met de allerpetieterigste venusschelpjes die ik ooit zag.

Shinjuku, Tokyo, by night.

Dag 23: Van tempels, wc-douches en spraakverwarring

2011-05-09T04:19:00.000-07:00

zullen we de bus nemen? Maar, waar gaat ie naar toe?

Ook een boswandeling wordt een hachelijke onderneming.

Ha, deze begrijpen we tenminste.

Het is vreemd, bijzonder vreemd om in een land te zijn waar je niets kunt lezen en geen woord begrijpt van wat de mensen om je heen tegen elkaar (of tegen jou) zeggen. Voor iemand die zoveel van woorden houdt als ik voorwaar een zware opgave. Maar als je dan ergens moet zijn waar je de taal niet spreekt, dan is Japan misschien wel de beste keus: zelfs als iedereen 'lost in translation' is blijven de Japanners buitengewoon behulpzaam en vriendelijk en geduldig, en ze zijn blij met ieder Japans woord (en gelukkig kent Dennis er heel wat meer dan ik). Aan het eind van mijn eerste dag Japan kan ik zeggen dat het zelfs wel iets rustgevends heeft om niet alles te begrijpen. Ik ga er ook beter door kijken.. en er valt genoeg te zien.

Tempelcomplex in Narita

Groene thee en zoetigheid van rijstemeel en adzukibonen

winkelstraat om de hoek van ons hotel in Tokyo

welkom in de wereld van het Douchetoilet. Verwarmde wc bril en een heel scala aan functies, als waren je billen op bezoek in een sjieke kapperszaak: wassen, spoelen, drogen.

Dit barretje zit 2 deuren naast ons hotel. Een bord op straat, 'Bar Cask'. En steile trap omhoog, en dan een iniemienie cafeetje bestaande uit een bar die plaats biedt aan 7 klanten. Er zit er 1. We drinken een Japanse whisky en een campari met grapefruitsap, en converseren met handen en voeten met de barman. Als we weggaan zegt Dennis 'made ashta', tot morgen! Barman moet hartelijk lachen. Ha, hij weet nog niet dat we een hele week zijn buren zijn, en dat ik me heb voorgenomen een keer te willen meemaken dat de bar helemaal vol zit...

Dag 21/22: The Lost Weekend

2011-05-09T04:14:00.000-07:00

Heel lang op het vliegveld rondhangen, 11 1/2 uur stilzitten, vliegtuigeten, 5 afleveringen van 30 Rock achter elkaar kijken, 2 afleveringen van een heel fijn nieuw Brits kostuumdrama (Downton Abbey) kijken, en een paar films die ik alweer vergeten ben (waaronder iets met Gwyneth Paltrow als countryzangeres die zichzelf het graf indrinkt). En dan ben je ineens in Japan maar het is 9 uur vroeger en ook 24 uur later, dus je bent een heel weekend kwijt. Dat hoop ik voorlopig niet meer mee te maken.

Dag 20: Niet elke dag is perfect.

2011-05-06T21:22:00.000-07:00

Vandaag zaten we de hele dag in de auto, om vast zo dicht mogelijk in de buurt van het vliegveld van Los Angeles te komen, waarvandaan we morgen naar het volgende continent vertrekken. Nooit leuk, zo'n hele dag op de snelweg. En het wordt er niet leuker op als Dennis halverwege de ochtend zegt 'kun je even in het mapje met reisformulieren kijken, in mijn rugzak, ik heb geloof ik al een hele tijd de Japan Railpass niet gezien'.

Inderdaad, foetsie. De treinpas waarmee we 3 weken onbeperkt door Japan kunnen reizen, en die je alleen BUITEN Japan kan kopen.

Het slechte nieuws is dat we misschien een hoop geld kwijt zijn, het goede nieuws is dat we morgen in LA nieuwe passen kunnen kopen zodat we tenminste niet in Japan het volle pond voor elk treinkaartje hoeven te betalen.

Maar tussen goed nieuws en slecht nieuws zat een dag vol mild gekibbel en vermoeide irritatie, ach ja het is net het gewone leven he zo'n reis?

Morgen in het vliegtuig, en dan vliegen we 12 uur, en dan komen we in Japan waar het een heleboel uren vroeger is, en ook een hele dag later, omdat we ergens boven de oceaan de datumgrens over gaan. Ik vind het erg gemeen dat we daardoor een hele dag verliezen. Volgens Dennis hebben we die dag al eerder op reis kado gekregen, en raak je dus nooit echt tijd kwijt.

Het zal wel, ik begrijp er niks van, ik weet alleen dat voor ons dit weekend de zondag niet bestaat, en dat er dus voorlopig ook niks te bloggen valt.

Ik zie jullie weer als ik in Tokyo zit, op mijn futon! Tot dan!

Dag 19: Such a perfect day, I'm glad I spent it with you

2011-05-05T17:53:00.001-07:00

Otterspotting!

Babyzeehond spotting!

Klary in zee, wanneer maak je dat mee?

En dan mochten we savonds ook nog eens heel erg lekker uit eten, bij Passionfish.

Sea Scallop/caper-raisin-walnut relish/artichoke risotto cake

Smoked trout ceviche/gordita/cashew pesto/salsa brava

Sauvignon Blanc uit Russian River in Sonoma Valley, waar we eergisteren doorheen zijn gereden

Morro Bay oysters on the half shell/carrot-ginger granita/half dozen

Dag 18: Highway # 1

2011-05-04T21:36:00.000-07:00

We hadden een lange reisdag vandaag. We zakten langs de kust af van Bodega Bay naar Monterey, en door de kronkelige kustweg duurt dat langer dan je zou denken.

De Pacific Coast is ruig en onvoorspelbaar. Maar soms zijn er ook lieflijke baaitjes waar je oog in oog staat met deze wezens:

Monterey is leuk, maar toeristisch, en geen culinair paradijs. Na wat doelloos rondlopen belandden we bij een non-descripte Italiaan aan Fisherman's Wharf. De eigenaar was vriendelijk en deed ons glaasjes wijn kado, het eten was niet slecht. Soms is dat het beste wat er uit een avond te halen valt...

Dag 17: Pacifica!

2011-05-04T09:24:00.000-07:00

We zitten in een koffie huis in Bodega Bay. Iedereen die binnenkomt wordt door de andere klanten begroet met een enthousiast ' hey how are you doing?' en we hebben net een kwartier geconverseerd met een voormalig dakloze Vietnamvetereaan die spirituele reisgidsen schrijft.

Dit wordt dus een snelle blogpost voor we moeten uitchecken...

Dit was gisteren, in Santa Rosa, bij My Friend Joe.

De oceaan!!

Bodega Bay wint de prijs voor de raarste hotelkamer. We sliepen in dit torentje, het kleinste en dus goedkoopste wat we konden vinden. Bodega Bay is, hoewel omgeven door de schitterende kustlijn van Noord-Californie, zo'n lichtelijk deprimerend kuststadje waar buiten het seizoen niks te beleven valt. De depri-factor inspireerde Hitchcock genoeg om hier The Birds op te nemen. Voor ons was voornamelijk belangrijk dat de diner-opties nogal magertjes waren. Gelukkig vonden we 'de beste clam chowder van Bodega Bay: Spud Point Crab! Dat was lunch..

's Avonds aten we behoorlijk maar weinig opwindend bij Lucas Wharf. Het krijgt in ieder geval de prijs voor het lelijkste interieur.

Dag 16: Rancho, Thomas & Willi

2011-05-03T10:46:00.000-07:00

We zitten in de leukste koffieshop van Santa Rosa, Californië (My Friend Joe, wat zich zeer vrij laat vertalen als 'mijn bakje troost') een beetje bij te komen van gisteren, een dag boordevol eten, drinken, en mensen.

We begonnen 's ochtends op het hoofdkwartier van bonengoeroe Rancho Gordo. Nederlanders zegt zijn naam misschien niet veel, vooral omdat je zijn producten in Europa niet kunt kopen.Ik heb het geluk gehad een paar keer van vrienden een zakje van zijn gedroogde bonen cadeau te krijgen (zie bijvoorbeeld hier). Dus toen ik wist dat we in Napa zouden zijn, waar zijn bedrijf gevestigd is, wist ik dat we bij hem langs moesten gaan zelfs al zou het een pure kwelling zijn al die bonen, hominy, quinoa en andere 'oude' nieuwe wereldproducten te zien zonder dat ik ze mee naar huis kon nemen.

Steve bleek zo vriendelijk, genereus en enthousiast als ik uit onze emailwisseling al had vermoed, en nam een uurtje de tijd om ons rond te leiden en prachtige verhalen te vertellen over de boeren in Californie en Mexico die zijn producten verbouwen, zijn passie voor bonen, campy Mexicaanse 40-er jaren filmposters, en Mexicaans eten.

Ok, ik nam 1 pak bonen mee, Good Mother Stallard, Steve's favoriete boon.
O, en een t-shirt, en een pakje Mexicaanse oregano. Ze zitten in Dennis' koffer, want de mijne kan al niet meer dicht.

Na het bezoek aan Steve was het tijd voor een bezoek aan een andere beroemdheid. Thomas Keller heeft in Yountville, Napa Valley, een setje restaurants waarvan The French Laundry de beroemdste is – volgens sommigen het beste, en volgens velen 1 van de beste, restaurants ter wereld. Een diner daar kost je een paar honderd euro. Maar voor een fractie van de prijs kun je een sprankje Keller magie halen bij Bouchon Bakery, een paar honderd meter van The French Laundry verwijderd, en daar wat van zijn klassieke zoetigheid proeven - bijvoorbeeld de TKO, zijn versie van z'n favoriete Amerikaanse koekje, de Oreo.

Dankzij het onovertroffen Chowhound wist ik waar we savonds moesten gaan eten: Willi's Wine bar. Een geweldige plek, 10 minuten rijden van het centrum van Santa Rosa, met een gigantische wijnkaart en de mogelijkheid om bijna elke wijn in zogenaamde 2 oz pours (60 ml.) te bestellen, zodat je heel veel verschillende wijn kunt proeven. De wijn was goed, het eten fantastisch. Ik laat alleen de magische 'truffled fries with truffled aioli' zien, maar verder waren: er konijnrillettes met vanille-zout en druivenmosterd, gegrillde sardientjes met munt salsa verde, langzaam gegaarde eend met polenta, en gebakken oesters met artisjokken. Helemaal vol, tipsy en gelukkig rolden we ons goedkope motelbed-met-prikkende-veren weer in.

...en dan vergeet ik nog het pre-diner biertje in de Russian River Brewing Company, waar de bieren omschreven worden niet alleen in alcohol percentage maar ook in B.U's, Bitter Units, zodat ik eindelijk eens niet hoefde te vragen om het meest bittere bier, waar ze de leukste bierviltjes ooit hadden, en waar we gezellig aangekletst werden door een Amerikaan die met ons wilde praten over wat Europa vindt van Obama/Osama,

Het was een mooie dag.

Dag 15: Hit the road!

2011-05-01T21:50:00.000-07:00

'Uitzicht' vanuit onze San Francisco hotelkamer.

We waren er onderhand echt aan toe om de stad uit te rijden.

De Golden Gate Bridge. Op naar wijnland!

Het leukste van small-town America: zelfs in het meest onbeduidende stadje is altijd een leuke coffeeshop.

We zijn in het hart van de Californische wijnstreek, Napa. We aten vanavond bij een biodynamisch restaurant annex yogastudio, Ubuntu.
Het was een stuk eleganter en verfijnder dan dat klinkt, of zelfs, misschien wel het meest verfijnde vegetarische diner ooit. Het begon met een aardappelsoepje met groene knoflookolie en een gepekeld radijsje.

Daarna: roast and raw asparagus; cool burrata coated with s & p potato chip crumbs
potato skin puree, pine nut /currant soffrito, baby head lettuces

rustic rancho gordo ‘yellow eye’ bean stew, hoja santa
rosemary, smoked borage leaf

en de beschrijving hiervan staat niet op de website, maar het was zoiets als grits met doperwtjes en geroosterde hele tuinboonpeulen en knapperige pistachenootjes en wei van geitenmelk en een soort citroenolie en een groen blaadje bovenop waarvan ik de naam niet ken.

Nu liggen we in ons motelbed en kijken met open mond naar de live beelden van Ground Zero en Washington. Studenten hangen met spuitende champagneflessen in lantarenpalen. 'It's just a surreal, out of body experience', zegt een meisje. Kennelijk kunnen we rustig gaan slapen, want de duivel is dood en de wereld is een mooiere plek geworden sinds gisteren.

Dat gaan we dan maar doen.

Dag 14: San Francisco, wervelwindtour

2011-05-01T16:07:00.000-07:00

Denk je dat je De Hollandse Koninginnedag bent ontsnapt door naar het andere eind van de wereld te reizen, kom je in San Francisco op Union Square dit tegen:

Daar maakten we ons dus maar snel uit de voeten.
Na een wandeling door heerlijk zonnig SF had ik behoefte aan een paar uurtjes rust in een koel hotelbed, en Dennis had behoefte aan Chinese oolong thee ('monkey-picked', moet ik er van hem bij zeggen):

Mijn 'Saartje-original' oogst overigens hier veel geïnteresseerde en bewonderende blikken. En gisteren riep een vrouw me midden op een zebrapad toe "I love your skirt!"

's Avonds naar Bar Crudo. Ik had de website, inclusief logo, al zo'n 5 x bekeken maar pas bij het zien van de foto die Dennis van het raam had gemaakt, zag ik wat het voorstelde. Ik heb kennelijk een blinde vlek voor blote zeemeerminnen en zag er gewoon een krab in.

Bar Crudo is gespecialiseerd in (rauwe) vis, en daar aten we een paar heerlijke hapjes van, maar er was ook voor Dennis een geroosterde mergpijp met mierikswortel om zijn vingers bij af te likken.

Rauwe vis en een beetje koeiemerg, daar kan nog best een ijsje achteraan. Dus namen we een taxi naar alweer een ander stuk van de stad (SF is enorm!) voor wat 1 van de beste ijssalons schijnt te zijn, Humphry Slocombe. Nu ik het neertyp vraag ik me af of die naam een eerbetoon is aan Mr Humphry's en Mrs. Slocombe uit Are you being served?
Klik even op die link, en kijk naar de bizarre smaken. Die waren er niet allemaal, gisteren.

De taxichauffeur, een Rus met het vetst denkbare accent, zei toen ik het adres gaf: "Det ies noooot a werry touristic part of town!!" Waarop ik zei, "We are not normal tourists, we are food tourists!". En die vinden het niet erg om in een achterafbuurt een kwartier in de rij te staan voor een lekker ijsje.

Waarom ik hier 1 vinger opsteek weet ik niet. Ik kan niet bedoeld hebben dat we maar 1 bolletje zouden nemen! Vier smaken werd het. Malted Milk Chocolate, Secret Breakfast (met Bourbon en havermout), McEvoy Olive Oil en FlufferNutter (pindakaas en marshmellow).

Dag San Francisco.

Dag 13: Hoog en droog

2011-04-30T11:55:00.000-07:00

We brachten bijna heel dag 13 door op vliegvelden en in vliegtuigen.

Catfish Po'Boy op het vliegveld van New Orleans

De Mighty Mississippi

(mag ik even? Het is natuurlijk raar, dat je kippenvel krijgt van een rivier omdat je er een mooi liedje over kent. Eigenlijk krijg je kippenvel van de muziek en niet van dat water daar beneden..

The Mississippi's mighty
and starts in Minnesota
at a place where you can walk across
from 5 steps down
Well I guess that's how you started
like a pinprick to my heart
but at this point you rush right through me
and I start to drown...

(name that song) )

'savonds laat, heel laat in San Francisco een hapje bij Fish and Farm. En burger voor hem ('een van de beste die ik ooit at', zei Dennis) en gnocchi met ham, verse erwtjes en verse tuinbonen voor mij.

Dag 12: Suikerriet en muziek

2011-04-29T07:58:00.000-07:00

Ik had er behoefte aan om iets meer van New Orleans te zien dan het French Quarter, hoe leuk het daar ook is. Dus nam ik de bus langs de Mississippi naar 1 van de oude suikerplantages, Laura, waar tussen de suikkerrietvelden niet alleen het oude grote huis te bezichtigen is maar ook de slavenverblijven.

Het was fijn om even de stad uit te zijn, maar daarna was het ook weer erg fijn om op een barkruk te kruipen. Een rondje oesters bij een willekeurig cafe, en die waren een stuk lekkerder dan de oesters die we op mijn verjaardag bij het beroemde Felix Oyster House aten.

We aten 's avonds bij Green Goddess, weer zo'n New Orleans etablissement dat levend bewijs is van wat de enige wet van deze stad schijnt te zijn: anything goes. Idiase chapati en Franse kaas en Mexicaanse tortilla's en Louisiana shrimp broederlijk naast elkaar op de menu kaart en soms zelfs samen op 1 bord.

Daarna gingen we op aanraden van onze Bed & Brekafast gastheer Dave naar Buffa's Lounge om de pianist Tom McDermott te horen. Wat een geweldige verrassing dat hij optrad samen met Meschiya Lake, die we op mijn verjaardag in de Spotted Cat hadden gezien.
Gisteren, met alleen piano in plaats van een heel blazersensemble, was een intiemer optreden maar geweldig.. met favoriete Bix Beiderbecke, Bessie Smith en Patsy Cline nummers.

Nu zitten we in een internetcafe te wachten tot het tijd is om naar het vliegveld te gaan. Vanavond komen we aan in San Francisco, waar het koud schijnt te zijn.

Dag New Orleans, ik ben een beetje verliefd op je geworden, iets wat ik na de eerste onwennige dag niet verwacht had.
Maar dat zijn de mooiste liefdes...

Dag 11: Lekker lui

2011-04-28T07:26:00.000-07:00

Gisteren deden we het rustig aan. Ok, vooral ik deed het rustig aan - Dennis wist nog een museumbezoek in zijn dag te stoppen, maar goed, hij had dan ook iets minder hard gefeest dinsdag.

Ik at bij het lokale ontbijttentje een van de lekkerste tosti's ooit, met verse krab, brie, spinazie en spek. Maar was nog te wazig om eraan te denken een foto te maken.

'sAvonds was ik toch wel weer genoeg bij de mensen om van een cocktail te kunnen genieten. De Milano Torino, Campari en vermouth. Mmmmm.

Daarna een tafel des overvloeds bij Cochon Butcher.

en als extra illustratie van lui: zo ziet mijn garderobe eruit na een week 'leven vanuit een koffer'.

Dag 10: Laissez les bon temps rouler

2011-04-27T12:22:00.000-07:00

Oftewel, Let the good times roll, het motto van New Orleans.

Sorry dat de update vandaag iets langer op zich liet wachten, maar het was een lange, feestelijke verjaardagsdag gisteren, en laat ik zeggen dat het vanochtend even duurde voor ik weer helemaal mezelf was.

Klary's verjaardag, in foto's

de dag begon zoals een verjaardag hoort te beginnen: met een ei, spek, versgebakken biscuit en sinaasappelsap.

Lunch: ik had mijn zinnen gezet op oesters. Hier is dat helemaal niet iets sjieks: oesters eet je in een soort snackbar met plastic bierglazen. Behalve rauwe oesters waren er 'char-grilled oysters', en dat bleek dus te betekenen: oesters zwemmend in een oceaan van boter. En zie ook Nouf's broodje gefrituurde soft-shellcrab.. de calorieenteller kruipt langzaam omhoog.

Na de lunch neemt Nouf ons mee naar een New Orleans instituut: Hansen's Sno-Bliz, waar schaafijs met smaakjes tot een kunst is verheven.

'sAvonds: eten bij Herbsaint

gefrituurde kikkerbilletjes met chiliolie

spaghetti met guanciale en een gepocheerd gefrituurd ei

Meschiya Lake and her Little Big Horns bij de Spotted Cat Music Club.
Bekijk ze hier op You Tube, ze waren geweldig

alleen in New Orleans: een piano op de wc

taxifoto, aan het eind van een mooie dag.

Dag 9: Weerzien, met cocktails

2011-04-26T08:56:00.000-07:00

Meisje met zingende zaag

Anderhalf jaar geleden zagen we elkaar voor het laatst, in Asheville. Hoewel we duizenden kilometers bij elkaar vandaan wonen en we elkaar in totaal nog maar 4 keer ontmoet hebben, zaten we bij elkaar thuis aan tafel, hebben we in onze respectievelijke keukens voor elkaar gekookt, hebben we samen in vliegtuigen gezeten en de wereld bereisd van Santa Fe tot Amsterdam tot Estonia tot North Carolina.
En ineens zit je dan in een restaurant in New Orleans, en je praat alsof het gisteren was. I have magic in my life, zegt Nouf, en ik kan alleen maar beamen dat ontmoetingen als deze, de verbindingen die je maakt met mensen tegen de wetten van tijd en ruimte in, inderdaad magisch zijn.

Bloody Mary met gepekelde spercieboon

Pimm's Cup bij Napoleon House

Vandaag ben ik jarig, en dat zal wel de reden zijn dat ik een beetje weemoedig en sentimenteel ben. Ik hou erg veel van mijn verjaardag, maar waar ik eigenlijk van hou, op deze dag, is het voelen van de liefde en aandacht van de mensen die belangrijk voor me zijn. De stroom van sms'jes en mails met felicitaties zijn mooi, maar ik ben ver weg, en het is toch niet helemaal hetzelfde als een verjaardagszoen.

Het is geweldig om op reis te zijn. Maar vandaag, op dag 10, mis ik Amsterdam toch een heel klein beetje.

Dag 8: The Big Easy

2011-04-25T07:35:00.000-07:00

New Orleans is een stad waaraan je je over moet geven. De regels, de gewoontes, de mensen, het is allemaal net een beetje anders dan op alle andere plaatsen in de VS waar we geweest zijn. Niemand heeft haast, behalve een toerist hier en daar die wacht op een tafeltje in een restaurant. De straten zijn dag en nacht gevuld met mensen die niks anders te doen lijken te hebben dan ronddwalen, drinken, eten, feesten. En dat zijn niet allemaal bezoekers zoals wij: de mensenmassa is een mix van goedgeklede toeristen, de gympen-enkortebroek-toeristen, locals op weg naar werk en afspraken, en hippies die op blote voeten op straat dansen.

Zoals in elke stad met een zuidelijke sfeer duurde het even voor ik, noords meisje, gewend was. De warmte helpt: bij deze temperatuur kun je je simpelweg niet te druk maken over dingen.

Gisteren dwaalden we door New Orleans, lopend en met de streetcar. 'sAvonds aten we bij NOLA, 1 van Emeril 'let's kick it up a notch' Lagasse's restaurants. En dronken een Sazerac, New Orleans' signature cocktail. En daarna een glaasje wijn. En aten konijnenworst met gestoofde okra, garnalen & oester gumbo, Louisiana crabcake en smoked cheddar grits.

Dag 7: dag Chicago, hallo New Orleans

2011-04-24T07:32:00.001-07:00

We namen afscheid van een zonnig, maar nog steeds behoorlijk koud Chicago met een laatste wandeling en een zakje van de 'beste popcorn ter wereld', Garrett's Popcorn.

2 uur in het vliegtuig en je stapt uit in een tropische wereld van palmbomen, plakkerig zwoele temperaturen en muziek op elke straathoek. Het was even een kleine cultuurshock maar de gefrituurde oesters en BBQ Shrimp bij Mr. B.'s maakten alles goed. Zien jullie ook een patroon hier? De overgang naar een nieuwe plek vind ik nooit echt makkelijk. Maar ergens aan een bar zitten, drankje in de hand, rustig om me heen kijken naar wat er allemaal gaande is, luisteren naar het geroezemoes, iets te eten bestellen - niets geeft me zo snel een gevoel voor een nieuwe plek als leuke horeca.

De BBQ Shrimp zijn Mr. B.'s signature dish. Als je ze bestelt word je gewaarschuwd voor hele garnalen die je zelf moet schoonmaken aan tafel, en ze arriveren samen met een slab, die je door de ober wordt omgeknoopt. Die deed ik na 5 minuten af natuurlijk. Ik kan best een bord garnalen in boterige pittige saus eten zonder mezelf helemaal onder te knoeien, dank u. Het tafelkleed, dat was een ander verhaal.

Ik kan nu ook wel vast zeggen dat ik mijn hoop gevestigd heb op 4 weken rijst en vis in Japan. Die moeten er straks maar voor zorgen dat ik niet tonnetje rond weer in Amsterdam aankom...

Dag 6: Chili's en bier

2011-04-23T05:24:00.000-07:00

"Wat gaan we vandaag doen?"
"We gaan lunchen bij Xoco, een ander Rick Bayless restaurant".
"Ok."
"We gaan wel al om 11:00, want rond lunchtijd staat er een rij en moet je meer dan een uur wachten."
"Ok...."

Dus at ik weer alleen maar een sinaasappel als ontbijt, zodat we om 11:00 met rammelende maag in de nog zeer korte (een man of 6) rij konden aanschuiven. Toen we een uurtje later weggingen stond de rij tot ver buiten de deur.

Dit is een Torta Ahogada: Golden pork carnitas, black beans, tomato broth, spicy arbol chile sauce, pickled onions. Kost 6,80 euro, en ik kan met de hand op het hart zeggen dat het het lekerste was wat ik in een week Chicago gegeten heb. Niet dat de rest niet lekker was (Chicago is boordevol fantastische restaurants in alle soorten en maten en prijsklassen). Dus het zegt wel iets over het niveau, maar het zegt vooral iets over mijn smaak. Dit is mijn eten: vers, spicy, on-pretentieus, met smaken die niet direct bekend zijn maar toch vertrouwd voelen.

' sAvonds een tripje naar de Goose Island Brewery, waar het eten niks bijzonders was, maar het bier geweldig.

Chicago by night.

Nu nemen we zometeen het vliegtuig naar zonniger oorden. Het schijnt 27 graden C te zijn in New Orleans, en ik ben echt enorm toe aan een beetje zon en warmte....

Dag 5: Fast food, langzame versie, en toptapas

2011-04-21T20:13:00.000-07:00

Ontbijtconversatie:
Dennis: "Wat gaan we doen vandaag?"
"Ik dacht dat we misschien hot dogs zouden gaan eten. De beste hot dogs van Chicago".
"Klinkt goed. Voor de lunch?"
" Ja, maar we moeten wel vroeg weg. Half 11 of zo."
" ?"
" Ja, ze gaan om half 11 open, en het is 45 minuten met de metro, en als je laat komt moet je 2 uur wachten".
"2 uur wachten voor een hot dog?"
" ... "
"Oke, we gaan".

Zoals gezegd. Een reis van drie kwartier naar alweer zo'n buitenwijk waar je dan door heen loopt met het gevoel 'dit kan niks worden', en dan ineens sta je voor een vrolijk rood/blauw/geel gekleurd etablissement, waar zich net een rij begint te vormen. Hot Doug's ("there are no 2 finer words in the English language than 'encased meats', my friend") is gewijd aan de kunst van het worstje op een broodje: je kunt er alles krijgen, van het meest simpele broodje worst met een augurk en een streepje mosterd (voor 1 dollar 75) tot een worst met foie gras, sauternes en fleur de sel voor 9 dollar. Een heel, heel lekker broodje worst, maar ik was wel blij dat we meteen konden aanschuiven en er geen anderhalf uur op hoefden te wachten - want dan moet een worst wel heel erg lekker zijn.

.

Na een middagje winkelen (Anthropologie, I love you) had ik ineens het gevoel dat ik nog maar weinig kans had om een echte Chicago deep dish pizza te proeven. Dennis zou me zeker tegengehouden hebben, maar die zat ergens in een cafe te internetten, en dus vond ik mezelf ineens min of meer toevallig in de buurt van wat volgens kenners 1 van de beste deep dish pizza plekken van Chicago is: Malnati's. Geheel in tegenspraak met de gangbare snelheid in restaurants in de VS, duurt het ruim 30 minuten voor je je pie
kunt aansnijden. De barman bleef zich maar verontschuldigen dat het zo lang duurde, terwijl ik me prima vermaakte met Kindle en drankje en om me heen kijken...

Wat is dat dan eigenlijk, zo'n deep dish pizza? Denk aan een soort kruising tussen een pizza en een quiche, met een brosse knapperige bodem en een flinke laag vulling. Veel bliktomaat, zachte mozzarella en worst. Ik kan me helemaal voorstellen dat als ik hier zou wonen, dit een pizza zou zijn waar ik af en toe ongelooflijk veel zin in zou hbben. Je moet het alleen niet vergelijken met een echte Italiaanse dunne bodempizza.

's Avonds: tapas bij Mercat a la Planxa. Geweldig lekker, met als hoogtepunten de rijst met kreeft, konijn en chorizo, en de gegrillde asperges met morilles en truffel/manchegosaus.
O ja, de bourbon die we bij wijze van toetje namen, was ook niet slecht.

Een prachtige eetdag.

Dag 4: Topolo, Topolobampo!

2011-04-21T05:43:00.000-07:00

Ik hou van bitter.

In een biercaf'e vraag ik altijd om 'het bitterste bier dat je hebt' , in een cocktailbar zeg ik: 'ik lust geen zoete cocktails, maak me iets bitters'. Koffie, grapefruit, ultrapure chocola, witlof, mamelade, tonic, en - bitterste der bitterheden - Fernet: bring it on.

Als ik dus in een restaurant het volgende bier op de kaart zie staan: Bitter Woman, Pale Ale with mighty hop flavor and intense bitterness, dan moet ik dat wel bestellen.

Ik werd er vrolijker van dan zij.

We aten bij Topolobampo, 1 van de restaurants van het Rick Bayless Imperium. Mexicaans eten op topniveau.

Het lekkerste hapje waren mijn Gordita's

Crispy, puffy black bean gorditas, crispy pork belly, velvety black bean sauce, huazontle, crunchy chicharron, salsa negra, crema. Met een zwarte bonensaus waar ik wel een heel bord van op had gekund.

We zijn niet alleen maar aan het eten hoor. We lopen ook heel veel rond door Chicago,

vaak met het hoofd in de nek om alle onwaarschijnlijke wolkenkrabbers te bekjken.

Architectenvrienden, wat is dit?

Dag 3: Van paraplu's en eendehartjes

2011-04-19T20:15:00.000-07:00

Ik heb het niet graag over het weer.

Je kan er niks aan doen, het is een gegeven, soms ben je er blij mee en soms niet, maar erover praten lijkt altijd zo zinloos.

Maar dat dan even als inleiding om het toch over het weer te hebben. Wie 7 weken op reis gaat, de wereld rond, naar diverse klimaten, rekent niet op 7 weken mooi weer. Maar wie half april vertrekt rekent toch ook niet meer op sneeuw en hagel en ijzige temperaturen. De Chicago Tribune sprak vandaag over het weer dat 'unseasonably chilly' is. En dat betekent dat wij in onze zomerjasjes het behoorlijk koud hebben, hier in Chicago.

Het helpt niet mee dat de we, in plaats van lekker dicht bij huis of zelfs in onze fijne warme hotelkamer te blijven, zo nodig naar bestemmingen in verre stadsdelen moeten. Vanochtend nam ik de bus naar Ukranian Village, waar ik zowat de hele ochtend doorbracht in Alcala's - in gezelschap van een vriendelijke cowboy genaamd Nacho die me met engelengeduld aan een paar onwaarschijnlijk mooie cowboylaarzen hielp. Maar voordat ik bij Alcala's terechtkwam liep ik zo'n 20 minuten vertwijfeld door de regen heen en weer op Chicago Avenue, op zoek naar koffie. Bijna was ik bij een Mc Donalds naar binnen gegaan, maar vond nog net op tijd een kleine coffeeshop waar het een uurtje goed toeven was met een grote beker drip coffee, het gebabbel van de koffiemeisjes op de achtergrond, en John Updike op de Kindle.

hypermodern navigatiesysteem

'sAvonds opnieuw zo'n onderneming. Het spannende van een volstrekt vreemde stad is dat als je een bestemming hebt, en weet hoe je er met openbaar vervoer moet komen, je nog steeds geen flauw benul hebt van het soort buurt waar je dan terecht komt. Zo liepen we dus ineens in de ijzige wind op een verlaten industrie terrein. Het was de moeite waard, want The Publican bracht niets dan heerlijks: oesters, speltpasta met eendehartjes, zwezerik met romescosaus, gemarineerde boerenkool met rozijnen, pijnboompitten en burrata.

Dat we daarna erg lang op de bus moesten wachten, in de stromende regen en snijdende wind, dat is helemaal niet belangrijk.

Dag 2: Even wennen, en heavy metal burgers

2011-04-18T18:29:00.001-07:00

De dag begon vroeg - zelfs wie niet in jetlag gelooft, wordt na een transcontinentale vlucht op tijd wakker. Om een uur of 7 zaten we dus al aan ons 'complimentary breakfast', een instituut dat we uit de meeste Amerikaanse hotels kennen als niet meer dan een fabrieksmuffin en een kop slootwaterige koffie, maar dat deze week bestaat uit een uitgebreid buffet met cereal, vers fruit, toast en gebakken aardappels en eieren en zelfs een doe-het-zelf wafelbakmachine. Die heb ik nog even links laten liggen.

Voor het ochtend koffie- en theeritueel gingen we naar Intelligentsia, bekend als de beste koffiebranders van Chicago. Gelukkig hadden ze ook mooie oolongthee voor Dennis. Ik had rustig de hele ochtend door kunnen brengen, kijkend naar een 20-jarige krullebol die met eindeloos geduld en meditatieve toewijding de koffiefilters volschonk met kokend water. Maar zelfs op vakantie moet je je soms verplaatsen.

Ik dronk een Afrikaanse Ikirezi Burundi, met het smaakprofiel 'meloen, koekkruiden en een limoen-achtig zuurtje'. Tsja. Het was erg lekkere koffie. Morgen misschien de Zirikana Rwanda proberen, die naar amandelpasta en gluhwein smaakt?

Klodders sneeuw op The Bean in Millennium Park

We doen toeristendingen, maar eigenlijk is dit geen vakantie. Als je 7 weken weg bent dan kun je het bijna geen vakantie meer noemen. Het is je gewone leven, maar dan ergens anders. En toch ook weer niet: je probeert je gewone leven achter te laten in Amsterdam, en dan krijg je juist weer zin om over dat gewone leven en alles wat zich daar de laatste tijd in heeft afgespeeld te praten, en dan beinvloedt dat praten over 'thuis' weer het vakantiemoment dat je toch probeert te hebben al is dit een reis van 7 weken en geen vakantie, daar waren we het toch over eens? Kortom, het moet nog even wennen, het reisgevoel / vakantiegevoel.

Wat altijd helpt is goed bier en wat nog beter helpt is een goeie hamburger. Toen ik een paar weken geleden het verslag van David Lebovitz las over Kuma's, een hamburger restaurant hier in Chicago, wist ik meteen dat ik daar absoluut heen moest. Het ligt een eindje uit het centrum (zo'n 20 minuten met de metro, en je stapt dan uit in een buurt waarvan je denkt 'wil ik hier straks al het donker is nog wel over straat lopen?') Het is een cafe met een attitude.

"Ik voel me vandaag niet underdressed, maar wel undertattood", zei Dennis toen we aan de bar gingen zitten. Inderdaad zagen we geen personeelslid zonder tattoos of piercings, en veel bezoekers met petten en laaghangende spijkerbroeken en lichaamsversieringen. Maar toch was het gemoedelijk en voelden we ons op ons favoriete plekje aan de bar helemaal thuis. Hypnotiserende metal muziek uit de speakers, lekker bier op de tap, en goddelijke burgers, zowel de mijne (met gerookte gouda, geroosterde knoflook mayo, gegrillde pepers en spek) als de zijne (met gestoofde uien, Gruyere en bacon). De waffle fries waar David Lebovitz zo enthousiast over was hebben ze helaas niet meer, maar de patat maakte dat helemaal goed.

Zo moeilijk is het misschien niet, om aan dit leven-op-een-andere-plek-dan-thuis te wennen....

Dag 1: Transit, Chicago

2011-04-17T17:58:00.000-07:00

Om half 9 op een zondagochtend naar Schiphol, en om 7 uur savonds zit je in Chicago in een cocktailbar.

Conversatie met de serveerster:
"Can you make me something bitter and uplifting? I don't like sweet cocktails. Oh, and I love gin".
"Sure. I'll ask the guy to make you an Infinite Jest, and go easy on the St Germain, 'cause that's sweet, and then use gin stead of wodka".
"Sounds great".

5 minuten later: "Here's your drink. The bartender was very happy with your choice, he says that's how this drink should be made".

Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden en onverdiende complimenten.

We blijven nog even, en aangezien Sable om de hoek van ons hotel zit, gaan we er vast nog een keer aan de bar zitten en dan laat ik de barman weer iets nieuws voor me mixen.

We aten er ook, onder meer heerlijke paddestoelenburgers met uienjam, en gefrituurde kip op wafels met maple syrup.

Nu eerst een dutje. Want hoewel ik niet in jetlag geloof, kan ik niet ontkennen dat ik moe ben. We zijn tenslotte al zo'n 20 uur wakker....

Gaan!

2011-04-11T02:42:00.000-07:00

******************

Comes over one an absolute necessity to move. And what is more, to move in some particular direction. A double necessity then: to get on the move, and to know whither.

(D.H. Lawrence, 'Sea and Sardinia')

******************

Raise your hands,
raise your hands high
don't take a seat
don't stand aside
and don't assume anything
just go, go, GO!!

(Indigo Girls, 'Go')

******************

Dit is wat we doen: we gaan onderweg.

Zondag vertrekken we voor een reis van 7 weken: Chicago, New Orleans, Californie, Japan. Vooralsnog zijn onze plannen ongewijzigd... dat Japan op het programma staat maakt de hele reis extra spannend, iets waar ik normaal gesproken niet op zit te wachten, maar waar ik (waarschijnlijk omdat ik het de laatste weken zo onwaarschijnlijk druk heb gehad met werk- en privé-zaken)wonderbaarlijk kalm onder blijf.

Dus zijn de voorbereidingen in volle gang. Sokken kopen, schoenen kiezen, menukaarten van restaurants in verre oorden online bestuderen (ik ga absoluut 100% zeker hier een hamburger eten als ik in Chicago ben!), laatste werkafspraken, een afscheidsrondje langs mijn favoriete Amsterdamse horeca (wat betekent het als de barman zegt dat hij je gaat missen? dat je te vaak in het café zit, of dat je maar een mooi leven hebt?)

We hopen dagelijkse updates te geven van wat we eten en meemaken, een beetje afhankelijk van wifi beschikbaarheid. Tijd hebben we genoeg.

Ga met ons mee op reis, en we zien wel waar we terechtkomen... don't assume anything.