Dag 41: Schoonheid, evenwicht en perfecte noedels

Ben ik de enige die bijna niet kan geloven dat we al op dag 41 zijn aangeland? Het lijkt alsof we pas vertrokken zijn - en tegelijkertijd zijn er allerlei signalen dat ik al heel lang van huis ben. Zoals, dat ik intussen zowel mijn haar als dat van Dennis heb moeten knippen, dat de essentiële toiletartikelen in mijn tas door Japanse versie vervangen zijn, dat ik niks meer te lezen heb, dat Amsterdamse vrienden snachts in mijn dromen verschijnen.

Als je na 6 weken nog 8 dagen te gaan hebt begin je af te tellen. Maar 8 dagen Japan, wat een rijkdom.

Op dag 41 zagen we een nieuw stukje Japan, het kunsteiland Naoshima.





En behalve dat we er prachtige en ongewone kunstwerken zagen (hele huizen die door kunstenaars tot installaties zijn omgebouwd) hadden we er ook 1 van de leukste en fijnste lunches tot nu toe, in een klein eethuisje met, o vreugde, een Engelse menukaart.




Rijstballen en romige miso soep, en een drankje dat op de kaart stond als "Traditional sweet Japanese drink from fermented rice". Amazake, denk ik?



's Avonds in Takamatsu hadden we meer geluk dan de vorige dag, en vonden een noedeltentje waar ze hun eigen udon maken. Simpele maar perfecte noedels - mild van smaak en met die heerlijke taaiige bijt - in een bouillon met wat paddestoelen, Chinese kool, plakjes rundvlees en een ei. En grote kom slurpend geluk voor een euro of 8.




Ik heb het soms over geld omdat ik weet dat veel mensen denken dat Japan een enorm duur vakantieland is. Zeker, je kan hier sushi eten voor 150 euro per persoon. Maar het kan ook, heel lekker, voor heel wat minder.

Dag 40: De trommel van de samurai

'sOchtends bezochten we ons eerste Japanse kasteel. Bij de ingang ontmoetten we een troepje Japanners op leeftijd die ons de onvermijdelijke vraag stelden: where are you from? Het bleken tourguides in training te zijn, die het kasteel bezochten bij wijze van huiswerk. "Jullie mogen wel op ons oefenen hoor" , zeiden we meer als grapje, en voor we het wisten hadden ze ons op sleeptouw genomen, wat eigenlijk heel leuk was. Niet alleen lieten ze ons binnen in een achterafkamertje waar we op de kasteeltrommel mochten slaan, het was ook erg fijn om in redelijk Engels een conversatie te voeren met Gewone Japanners.







Daarna, in de trein, naar Takamatsu. Het was behoorlijk slecht weer, maar gelukkig is de hele binnenstad van Takamatsu een dicht netwerk van overdekte winkelstraten. We vertrokken savonds vol goede zin uit ons hotel om iets te gaan eten, konden de noedelrestaurants waar ik adressen van had niet vinden, liepen maar weer eens ergens naar binnen waar het er gezellig uitzag om met dit menu geconfronteerd te worden:




Gelukkig zaten we aan de counter, zodat we dingen aan konden wijzen die de kok voor andere gasten aan het klaarmaken was. Crisis afgewend: hoewel het niet het best denkbare of meest verfijne Japanse maal was, smaakten de konnyaku stoofpot, wittekoolsalade en spekpannekoekjes toch best lekker.

Dag 39: Witte sake en rauwe kip

Met de trein en nog een trein gingen we naar Hiroshima om de ferry te nemen naar het vriendelijke kleine stadje Matsuyama. Het was een lange reis. Gelukkig vertellen ze op Japanse treinstations altijd precies waar je moet staan als de trein eraan komt:





Trammetje in Matsuyama. Bus- en trambestuurders in Japan zijn de aardigste ter wereld (denk ik): altijd wachten ze geduldig tot jij als onhandige toerist je kleingeld bij elkaar hebt gesprokkeld, en als je iets verkeerd doet (bijvoorbeeld, teveel geld in een bakje gooit waar geen wisselgeld uitkomt) dan vragen ze een andere passagier om geld voor je te wisselen.




Ik was vastbesloten om in Matsuyama beter, en vooral Japanser, te eten dan in Yamaguchi. Maar eerst moest er gedronken worden. In deze sake winkel/bar, waar je een soort strippenkaart kon kopen en vervolgens voor een paar euro per glas alles kon proeven wat ze maar in voorraad hebben - een beetje zoals hier, met het verschil dat het in Matsuyama een stuk drukker was met kantoormeneren. De winkeljongen sprak geen Engels en de kaart was alleen Japans, dus dat werd wijzen. Ik zag iemand anders witte, melkachtige sake drinken, nigori, ongefilterde sake, en die moest ik natuurlijk in ieder geval proberen. Beetje zoetig, beetje zoutig, heel bijzonder.








Vervolgens naar een restaurant waar ze niets dan kip serveren. Geen Engels menu, maar een behulpzame serveerster, tegen wie ik zei: omakase! wat zoveel betekent als: doe maar wat, verras ons. Ik bedoel, hoe raar kan het worden met kip? Tussen de supersappige kip gyoza en en de gebakken kippenvleugels kwam ze vragen of kip sashimi 'ok' was. Ach ja waarom niet?

Eerst kregen we een bordje 'rauwe kip, 3 versies': lever, maagje, filet.




Daarna een salade met bijna rauwe kip.. deze leek kort gemarineerd in iets zuurs, zoals ceviche, de buitenkant was wit maar de binnenkant absoluut rauw.

Het is nu bijna 24 uur later en we leven nog.





Gegrillde tuinbonen. Dat zag ik iemand anders eten, en ik hoefde er alleen maar even op te wijzen.. even later had ik zelf een bordje. Soms is er helemaal geen taalprobleem.

Dag 38: Aso melk en spaghetti

Met een klein beetje pijn in het hart namen we afscheid van Aso. Het is moeilijk niet te houden van zo'n klein sympathiek dorp, waar andere gasten in het restaurant waar je eet hun verse jonge bamboe met je delen, waar vriendelijke pottenbakkers hun gesloten winkel voor je opendoen en een kopje thee voor je zetten, en waar ze iets verkopen dat Aso Milk heet - een zurig zoetige drinkjoghurt van de koeien die grazen op de bergen rond de vulkanen.






Maar, we moeten verder. Eerst in een boemeltrein, dan de Shinkansen. Heb je ooit zoveel beenruimte gezien?


Onderweg op een station kopen we nog een lokale specialiteit, pittige mentaiko. In kleine hapjes, of op toast zoals taramasalata, is het vast lekker.. wij probeerden ze in hun hun geheel te verorberen als middagsnack, en dat was een beetje.. intens.



In Yamaguchi bezochten we wat misschien wel het mooiste Japanse gebouw tot nu toe was: de pagode bij de Rurikoji tempel.

Daarna ging de dag een beetje bergafwaarts toen we in slaperig Yamaguchi een restaurant probeerden te vinden met a) een Engels menu of b) een plaatjes menu of c) een serveerster die een beetje (een heel klein beetje) Engels spreekt. Na een vergeefse lange wandeling kwamen we terecht in een cafe waar het enige herkenbare woord 'pasta' was. We wezen er blind twee aan en aten 2 bordjes spaghetti met een saus waarvan we nog steeds niet precies weten wat er in zat. Maar het was lekker, dat wel.

Tussendoor

Ik zit te ontbijten met rijst, konnyaku en spinazie, in de lobby van hotel Amuze (echt) in Yamaguchi, waar ik zowaar een wireless signaal heb opgepikt.

Maar helaas geen tijd om uitgebreid te bloggen, want we moeten de trein naar Hiroshima halen, en daarna de boot naar Matsuyama.

Tipje van de sluier: gisteren zaten we heerlijk lang en rustig in de trein, zagen 1 van de mooiste Japanse gebouwen tot nu toe, en aten een bordje spaghetti na blind op een menukaart iets te hebben aangewezen.

Foto's morgen, of, wanneer de wifigoden ons toelachen.

Dag 37: Niks doen in de regen

Heerlijk geluierd en rondgehangen in ons fijne hostel vandaag. Deels omdat het goot van de regen, deels omdat het gewoon heel fijn was om eens een keer een dagje nergens heen te gaan en niks te hoeven.

Toch nog een kleine toeristische excursie gemaakt naar een heel bijzondere pottenbakker die al zijn aardewerk maakt van vulkanisch gesteente en as uit vulkaan Aso.



Tussen de middag aten we bij een charmant cafeetje waar Pasta met Tomatensaus op het menu stond!! Weliswaar met bamboescheuten en Japanse paddestoeltjes in de saus, maar ook met olijfolie en perfect al dente gekookte spaghetti. Ik moet zeggen dat dat enorm lekker smaakte na ruim 2 weken rijst en miso en soja.



En 'savonds bracht de vriendelijke hosteleigenaar ons met de auto naar 1 van de weinige restaurants die op maandag open was. Dat bleek een sushi-lopende band te zijn.

Ik koos de raarste dingen die ik zag, bijvoorbeeld zalm met mayonaise, en een rolletje met een stukje gefrituurd varkensvlees erin.

Best lekker allemaal, en de rekening (met gratis, zelfgetapte thee en een biertje dat meer kostte dan de sushi die we aten) was een euro of 16. Voor 2.

Alles bij elkaar, eigenlijk dus een hele goeie vakantiedag.

Welterusten, morgen reizen we weer verder, en dan schijnt het droog te zijn....

Dag 36: Vakantie van de vakantie

Weet je wat we nodig hebben? Vakantie van de vakantie.



Daarom nemen we een boemeltreintje van Fukuoka naar een vulkaan.



Niet zomaar een vulkaan, een werkende vulkaan, Aso. HIj staat midden in een enorme krater, groot genoeg om een cluster aan dorpjes, een stel bergen, een treinspoor en een hoop rijstvelden te herbergen.



Op goeie dagen kun je met een kabelbaantje naar de krater. Maar omdat hij nu te enthousiast is (ja, dat zijn echte vulkaanwolken op de foto) is de krater afgesloten. Er valt evengoed nog genoeg te wandelen.



En 'savonds is er gelukkig heerlijk eten. Het vetste rundvlees ooit, zelf gegrilld.





Het schijnt morgen te regenen, maar we zitten in een fijn hostel, met wifi, een lounge waarin het fijn loungen is, en een onsen op loopafstand, en een benzinestation waar ze zowel cornflakes als koud bier verkopen, om de hoek. Fijn, even vakantie van de vakantie.